
Bilirsiniz işte .. İşyerinde çalışırken iş arası , laf ebesi derler ya ondan yapmaktayız.. Ellerimin bana hakim olduğu bir durujm söz konusu ve ayrı yetten kendime yakışmasa da abuk subuk el şakaları ile geçen zamana patronlarında cazgırlığını eklersek keyif namına bir şey kalmamış durumdayken, bay çok bilmiş iş arkadaşım , yetenekli kişilik Abidin , Orhan Veli ‘den bir kaç söz etti o ara..
Hoop ! dedim. Bir dur bakalım sen.. Kimsin ki bay profesör sen konuşmaktasın mübarek zat Veli hakkında.. Ne bilirsinki sen onun için söze cür-et edersin bre deyyus.. Velhasıl konuşuyoruz işte. Velinin eserlerinden İstanbul özleminden vb.. Bana o beğenisini son derece tasdiklediğim mükemmel sözleri söyledi…
uludağdayım uludağda // kar’ı seyrediyorum kar’ı
donu çözülmüş buz gibi kar’ı // masamda sıcacık biram
hani ya rakım // herkes sky’n le kayıyor
benim sky’m kırık // ismim orhan veli kanık
Büyük kalem Veli usta, orhan veli bu şiirinden sonra okuyanlara şunları demiş, kimi insanlar bu şiiri okuyup yanlış anlayacaklar kimi insanlar ise herşeyi anlayacak. ama şiir gayet normal bir şiir insanlar beynindekilerle bu şiiri yanlış yapacaklar.. Ki nitekim abidinde bu kimiler sınıfında. Anlayana…

